«Θέλει περίσσιο θάρρος και κότσια να δείξεις αδυναμία.Ξεγυμνώνεις την ψυχή σου ολάκερηκαι την παραδίνεις.
Και το μικρό παιδί και αυτό μαθές θα την εκάμει χτήμα.
Ε μα τι.
Απογοήτευση να μη σου δίνουνβήμα.
Ευτελισμός να καρτερείς και να μετράνε ώρες.
Έτσι να νιώθεις πως περνά, ίσως και να ‘ναι κι έτσι.
Να ανησυχείς και ν’ απορείς κομμάτι πως κρατιέσαι.
Μα μη κιοτεύεις και μη λυγάς στον πόνο στην αγάπη.
Στα μάτια της θαρρείς να πέσεις ούτε λόγοςγιατί τα εσώψυχα, στα δώκανε και σένα.
Κράτα το βλέμμα σου ψηλάκ’ αυτό θα σ’ ανταμείψει.
Με της αγάπης τα προικιάκαι την ευπρέπειά σου.
Για μια αξιοπρέπεια θαρρώ πως μετριούνταιοι σκέψεις.
Μέχρι κι ο θάνατος ζητά να έχει καθὼς φεύγει»
Καρδιά ή νους.
Ενα παζλ τόσο γνώριμο μα και τόσο διαχρονικό,σαν ενα παλιό καλό κρασί αμφιβόλου προέλευσης και ηλικίας.Που δεν ξέρεις από που ν’αρχίσεις.
Με ποια σειρά πορευόμαστε αλήθεια σ’ αυτή την πικρόχολη και απροσπέλαστη ζωή μας;
Είναι ο νους γιατρός, να απαλύνει την ψυχή μας;Είναι η καρδιά που ορίζει και μας καθοδηγεί;
Και όμως.Αυτός ο μικρός τυμπανιστής,δίνει τον ρυθμό και εμείς χορεύουμε.
Πότε γρήγορος που δύσκολα χορεύετε,και πότε αργός, μα τόσο αργός,θαρρείς πως θα σταματήσει ο χρόνος.
Αυτός είναι ο υπαίτιος.Ο μικρός τυμπανιστής,Που σου ρουφάει σαν σφουγγάρι,κάθε λογής συναίσθημα.
Και έχει ασυλία!Και είναι επίμονος!Δεν σταματάει ποτέ να σου μιλάει.
Και εσύ;Πρέπει να ακούσεις.Επιβάλλεται.Μη νομίζεις ότι έχει πολλά περιθώρια.
Μια μηχανή είναι και αυτη, με ημερομηνία λήξης.Γι’αυτο πρέπει να προλάβεις.Πριν να είναι αργά.
Χόρεψε στον ρυθμό.Χόρεψε και γλέντησε σαν να μην υπάρχει αύριο.
Αυτός είναι η αρχή, αυτός και το τέλος.
Χόρεψε.
Φως ελπίδας, στο άπειρο γκρίζο πέπλοτου ουρανού.
Μια κουκκίδα στη μέση του πουθενά.
Ενα παράθυρο ευτυχίας, μα και ανακούφισης,που τόσο λαχταρά η ψυχή.
Μία ακτίνα ανακούφισης,από τον λυτρωτή, που με περίσσια υπομονή,προσμένουν τα παιδιά του να τραφούν.
Το γκρι-μπλε του ουρανού, σφιχταγκαλιασμένο με το γκρι της γηςένας πίνακας που παρόμοιος του δεν υπάρχει.
Και ‘σύ ηλιαχτίδα μου, δίνεις την τελευταίαπινελιά, σε αυτό το ονειρεμένο τοπίο.
Μια πινελιά.
Με θαυμασμό για σένα!
Και ο δημιουργός;
Μοναδικός.
Ύμνος ευχαριστήριος σε σένα
Άγιε Πατέρα.Που με την μοναδική σου ιδιότητα μακαι τελειότητα, έπλασες το έτερον ήμισυ.
Ονειρικά πλασμένη, όπως κάθε τι όμορφο,σε αυτόν τον επίγειο παράδεισο.
Ενα διαμάντι αμύθητης αξίας.Χάρμα οφθαλμών.
Ομορφη γλυκιά οπτασία.Μεθώ από το άρωμα σου.Άρωμα που δύσκολα το ξεχνάς.Αναβλύζει από το ίδιο το κορμί.
Τόσο μεθυστικό, που σαν εκτεθείς δεν έχειγυρισμό.
Γυναίκα εσύ!Ονειρικά πλασμένη.Μοναδική.
Έρωτας και ηδονή σε όλο το μεγαλείο.Μάνα, ηρωίδα, γη της επαγγελίας.
Που για χάρη σου γίνανε όλα.Πόλεμος και ειρήνη.(Πολλά τα θύματα σου).
Για το λάγνο κορμί, και το ατίθασο σαγηνευτικόσου βλέμμα.
ΟΛΑ για χάρη σου!
Γυναίκα εσύ!Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω;Πάλι το ίδιο θα έκανα.
Εσένα θα ζητούσα.
Δεν σε ρωτά τι θα σου φέρει.Ούτε σε λογοκρίνει.Αμείλικτη και αδυσώπητη θα πω.Αδιαφορεί για το τι θες, και τι σε περιμένει.
Μια θάλασσα η ζωή μας.Πότε τόσο ήσυχη, και κολυμπάς ανέμελα,και πότε με μπουνάτσες και μποφόρια.Και κύματα θεριά.
Θεριά που θα σε πνίξουν μέσα στην ίδια σουτη θλίψη.
Σου επιφυλάσσει και εκπλήξεις.ΟΜΟΡΦΕΣ!
Τόσο όμορφες, που αναρωτιέσαι αν το ζεις πραγματικά.
Ζωή γλυκιά.Ζωή παραμυθένια.Μια περιπέτεια ασύλληπτη.Οδύσσεια χωρίς τέλος.
Να αφουγκραστείς.Να ακούσεις τι έχει να σου πει ταξιδιώτη,ώστε να την προλάβεις.
Σου κάνει νεύμα.Απλά να την κοιτάξεις θέλει.Νιώσε την.ΖΗΣΕ!!.
Πάρτη στα χέρια σου και στίφτη.Να βγουν τα κατακάθια.Και ότι καλό σου έδωσε, να το κρατήσεις.
Να το κρατήσεις τόσο σφιχτά, όπως η μάνα το παιδί όταν το πρωτοβλέπει.
Δύο φορές δεν θα σου δοθεί αυτή η ΟΜΟΡΦΗ κυρία.Κυρία με τα όλα της.
Το μόνο που σου ζητά Γιαβρή μου, ένα Βαλς.Να χορέψεις μαζί της, και θα σου ψυθιρισει ·
«Όλα θα πάνε καλά.»«Μη φοβάσαι».«ΖΗΣΕ».
Χαρά θεού.Η ανατολή.
Αυτή η γλυκιά αίσθηση σαν ξημερώνει.Η τέλεια ηδονή της κόρης, σαν σαγηνεύει το μυαλό, και γαληνεύει η σκέψη.
Χαρά θεού.Η κάθε μέρα.Που σου δόθηκε η ευκαιρία να ξαναδείς και πάλι το φως.Που είσαι εκεί.Εκεί για ακόμη μια φορά.
Χαρα θεού.Το πρόσωπο σου, σαν ξεπροβάλλει ο θεός των θεών.
Περιμένεις πως και πως να αναρριχηθεί, από την κρυψώνα του, ο φιλεύσπλαχνος.
Να δώσει ό,τι έχει απλόχερα, σε τούτη εδώ την πλάση.Και σε μαζί.
Κρυφή μου σκέψη.Να σε φωτίζει τόσο, όπως δεν έλαμψε κανείς άλλος, στα μάτια τα δικά μου.
Θα είμαι για πάντα ευγνώμων που ζω την κάθε μέρα, και είμαι εδώ για σένα.Για σένα ήλιε της καρδιάς μου.
Είσαι για μένα χαρά θεού.
Κρυφός δεσμός ψυχής και χαρακτήρα.
Αγκυροβολημένος στα ποιο σκοτεινά,και απόμακρα βάθη του εσωτερικού μας κόσμου.
Τόσο κρυφός,που δεν γνωρίζουμε καν ότι υπάρχει.
Μια πτυχή του εαυτού μας, θαμμένη από τον ίδιο μας τον εγωισμό.
Και το τέκνο αυτού; Αρκεί μια σπίθα και ο μίτηςτης Αριάδνης για βγει στην επιφάνεια.Να αναστηθεί από τα έγκατα.
Ενα τέκνο, γέννημα θρέμμα της ψυχής μας.Που το κουβαλάμε απ’ όταν γεννιόμαστε.
Η ΑΓΑΠΗ!
Και δεν κοστίζει τίποτα άνθρωπε.ΤΙΠΟΤΑ.
Τι θα εισπράξεις;Τα ΠΑΝΤΑ.ΑΓΑΠΗ.
Λουλούδι του αγρού.
Στολίδι του βουνού που σ’ έπλασεη μητέρα φύση.
Μια ομορφιάστης γης τα σωθικά οι ρίζες απλωμένες.
Να μας θυμίζει τη χαράπου κατοικούν οι ξένες.
Οι όμορφες νεράιδες,οι ονειροπαρμένες.
Μικρή μου εσύ, γλυκιά μου καμπανούλα.
Εκεί θα ψάξω να σε βρωστην όμορφη ραχούλα.
Μοναδικό το χρώμα σουο τόνος σου μοιραίος.
Και να φυσήξει ο βοριάς,εκεί θα έρθω να σε δω.
Πάντα στο ίδιο μέρος.
Μια ματιά ανταλλάξαμε.
Χωρίς ίχνος ζήλιας.
Σαν οι οχτροί που λυμαίνονται τον τόπο.
Τι νόημα θα είχε;
Δεν ενώνονται οι ψυχέςμε φευγαλέες ματιές.
Ανήμπορο το σώμα να σταθεί.
Δεν κυβερνιέται απ’ το βλέμμα.Παρά μονάχα απ’ του μυαλού την έγνοια.
Μοναχοπαίδι βλέπεις ο εγωισμός.
Δεν λογαριάζει.
Ούτε νερώνει το κρασίκαι ας κοντεύει να ξυνίσει.
Χαμένα πράματα.Μα το θεό.
Επουδενί λόγος για το ποθούμενο.
Μήτε στη σκέψη να σταθεί.
Για άλλους;
Της ψυχής το γιατρικό της ζωής το ελιξίριο.
Νόημα για να ζεις.
Είναι βλέπεις και ο διχασμός.
Φτιάχνει και το αίμα νερό σαν φωλιάσει στα σωθικά.
Ίσως θα έλεγε κανείς πως μόνο ένας ανόητος-ρομαντικός, μα και τολμηρός συνάμα θα μπορούσε να ταξιδέψει χωρίς δισταγμό σε αγριεμένες θάλασσες φτιαγμένες από πέτρα και χολή για να γιατρέψει και να γεμίσει την άδεια του ψυχή.
Τρέχει ο χρόνος σαν τρελός.
Και είναι αμείλικτος.
Δεν συγχωρεί και δεν σου χαρίζεται.
Μόνο φθορά σου φέρει.
Γίνε ανόητος λοιπόν για μια φορά στην ζωή σου και πού ξέρεις.
Φτώχια και αξίες ένα ζευγάρι τεριαστόκαι νοικοκυρεμένο.
Ζευγάρι τόσο ζηλευτό μες της ζωής τα πάθη.
Έτσι και συ πορεύτηκες με ελπίδα για το μέλλον.
Αγώνας άνισος θα πω.
Με μια αντίπαλο σκληρή και άτιμη αντάμα.
Διχόνοια το όνομά της.
Βαθιές οι ρίζες από παλιό καλό σπόρο.
Που ούτε η έρμη γης δεν την αντέχει.
Από γενιά σε γενιά ο κληρονόμος.
Ένα ταξίδι είναι η ζωή μας.«Όλος ο πλούτος τα παιδιά».Έτσι είναι γέρο μου.
Είμαι περήφανος για σένα.Είθε και συ για μένα.
(ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ)
— (ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ)«Δυο βήματα».Μου έλεγες.
«Δυό βήματα και έφτασες».
Εδώ είμαι και στέκομαι για ακόμα μια φορά.
Φωνές αντηχούν στα αυτιά μου.
Ακόμη και τώρα. Χαρούμενες φωνές.
Λες και το γλυκό αεράκι συνωμότησε με τα φύλλα των δέντρων και προσπαθούν να με ξεγελάσουν για να μαλακώσουν την θλίψη μου.
Πόσο παράξενο;
Κάθε βλέμμα και ένα δάκρυ γεμάτο αναμνήσεις και συναισθήματα.
Μπαίνοντας στη σάλα, με βαριά καρδιά και μετρημένα βήματα, κοντοστάθηκα για λίγο.
Λες και θα τοὺς έκανα έκπληξη.
Ερημιά.Κανείς.
Λες και ο χρόνος σταμάτησε έξω απ’ την πόρτα.
ΟΛΑ ήταν στη θέση τους να μου θυμίζουν, ότι εδώ έζησαν δύο πολύ αγαπημένοι μου άνθρωποι.
Ποτέ δεν ξέχασα τα καλοκαίρια ολάκερα και όλα τα χατήρια στην αφεντιά μου.
Και η αγάπη τους; δεν έχω λόγια.
Ευχαριστώ για όλα.Θα σας θυμάμαι πάντα.
(ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ). ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ.
— (ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ)Δεν έχω δει μεγαλύτερη χαρά από την χαρά των παιδιών χαραγμένη στο λαμπερό τους πρόσωπο.
Μάτια δακρυσμένα από την συγκίνησηπου λαμπιρίζουν σαν το φως τις άγιες μέρες, και ένα χαμόγελο που δένει δύο εχθρούς αντάμα.
Και απ’ τη λαχτάρα;
Εκεί να δεις.
Χοροπηδάνε σαν τρεχαντήρια στο μουράγιοδεμένα να μην τα παρασύρει ο βοριάς.
Ο λόγος;
Πολλές φορές με το τίποτα.
Εκεί κρύβεται η απόλαυση στη ζωή.
Στα μικρά καθημερινά πράγματα χωρίς αξία.
Παράδειγμα προς μίμηση οι αξίες.
Δυο χείλη σαν σμίξουν θα νιώσουν το φιλίπου τόσο λαχταρούν.
Μια γλώσσα προσδοκά το αποτέλεσμα.
Απρόβλεπτη και παιχνιδιάρα, ελπίζοντας στην ανταπόκριση και την περιπλάνηση στα ποιο σκοτεινά κιτάπια του ερωτικού της βίου.
Έτοιμη να γευτεί και να ηδονιστεί με τον παρτενέρ της.
Άλλοτε βουτηγμένη στο νου της λογικής, και άλλοτε να βιάζεται να βγει πρώτη χωρίς αντίπαλο.
Που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα θρυμματίζει.
Και τον αναίσθητο τον κάνει αναστενάρη.
Δακρύζει και ο θεός στο άκουσμά της.
Μίτε ο διάολος την γκρίνια υποφέρει.
Γι αυτό λοιπόν μη τη συμμερίζεσαι και μη της δίνεις βήμα αν δεν σκεφτείς.
Θα μετανιώσεις και το συγνώμη έχει ακριβύνει.
Δύσκολο να το ξεστομίσεις.
Οι περγαμηνές για την πορεία του ταξιδιούήταν γραφή στο χιόνι.
Μη θέλοντας έτσι ίσως να βρεθείσκοπός και προορισμός.
Εκ του ασφαλούς η φρεγάτα στο λιμάνιαγκυροβολημένη.
Δειλία.
Μόνο αυτό αρμόζει.
Λυστην απ’ τον κάβο του παρελθόντος κ’ άστην να αρμενίζει στα πέρατα της προσμονής και της ελπίδας με οδηγό την τύχη και το θάρρος του τολμηρού.
Και κει σε κάθε λιμάνι της ζωή σου, θα φτιάξεις τους δικούς σου πάπυρους γραμμένους με κόπο και αυτοθυσία επάνω στο δικό σου δέρμα της Περγάμου.
Έτσι αποκτά και η ύπαρξή σου νόημα.
Που είσαι, πως περνάς.
Θελω να ξέρω.
Όλες τις χαρές και τις λύπες της ζωής σου.
Κάθε στιγμή κάθε λεπτό.
Θέλω να ξέρω.
Αερικό να γίνω προστάτης στα όνειρά σου.
Τον πόνο της καρδιάς εγώ να απαλύνω.
Θέλω να ξέρω.
Ασπίδα στην αχίλλειο πτέρνα και στους εμμονικούς σου φόβους.
Γέφυρα να σμίγουν οι χαρές να πίνουν στην υγειά σου.
Θέλω να ξέρω.
Να ετοιμάσω τον παράδεισο για σένα γιατί εκεί ανήκεις.
Θέλω να ξέρω όμως.
Μη ντραπείς να μου ζητήσεις.
Μόνο αυτό.
Απλά να μου μηνύσεις και εγώ θα είμαι εκεί.
Αρκεί να ξέρω.
Θλιμμένα πρόσωπα βουτηγμέναστην απογοήτευση και κάθε είδους απώλειασυναισθημάτων.
Θλίψη σε οίστρο μες στο μυαλό οι σκέψεις.
Ενα γαϊτανάκι όλες μαζί σαν τις κοτσίδες μιας όμορφης κορασίδας σε ανεμελιά δοσμένη.
Τόσο ανείπωτη που χάνεις και την μιλιά ακόμη λες και ακούς μοιρολόι χήρας πάνω από νωπό ακόμα χώμα.
Φιγούρες αλαφιασμένες με το φόβο αγκαλιασμένες.
Μια αλλοπρόσαλλη εικόνα.
Παιχνίδια της μοίρας και της σπασμένης ψυχής.
Γι‘ αυτό μάζεψε τα κομμάτια σου και πάλεψε.
Πάλεψε με όση δύναμη σου έχει απομείνει.
Γιατί αυτό το θεριό τρέφεται από μέσα.
Και μην ντραπείς να ζητήσεις βοήθεια.
Πολλοί είναι αυτοί που θα σε νιώσουν.
Αθώες ψυχές μέσα στην κόλαση ριγμένες.
Απομακρυσμένες από θεούς και δαίμονες.
Πρωταγωνιστές σε κατάπτυστο θέατρο από κοινό με περίσσια κροκοδείλια δάκρυα με έντονη κριτική και τεράστια ακροαματικότητα.
Φωνές και κλάματα που δεν εισακούγονταιπαρά μονάχα για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και λογικής.
Ανάμεσα σε δύο κόσμους εγκλωβισμένες.
Από την Σκύλλα στη Χάρυβδη χωρίς διέξοδο.
Μονάχα οι πύλες του παραδείσου η σωτηρία.
Μονόδρομος.
και το θέμα συζήτησης στη διαδρομή;
«ΘΑ ΤΑ ΠΩ ΟΛΑ ΣΤΟ ΘΕΟ»
Μια μυτιά από το άρωμά σου με παραλύει.
Ενα δάκρυ σου φτάνει για να μου σβήσει την ακόρεστη δίψα μου.
Ένα σου χάδι, μου καίει τα σωθικά σαν τη λαίλαπα που αν ξεκινήσει δύσκολα σταματάει.
Ένας ψίθυρος στο λαιμό είναι αρκετός για να χάσω τον ύπνο μου.
Μια τζούρα απ’ την ανάσα σου είναι ικανή να με γυρίσει από τον θάνατο.
Ένα σου φιλί ικανό, να διεγείρει τις αισθήσεις και να τις σύρει στα βάθη της ακολασίας.
Ένα σου βλέμμα και ξεκινάω πάλι από την αρχή.
Είσαι το γιατρικό μου.
Το σκληρό ναρκωτικό μου.
Ζει την μοναξιά της λες και δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει.
Έξυπνη επιλογή με μια πρέζα δειλίας και κατασπατάληση χρόνου θα έλεγε κανείς.
Τη διακρίνει η σύνεση, η εξυπνάδα και η διακριτικότητα.
Όυκ ολίγες οι αρετές της.
Μακριά από κακόβουλα βλέμματα και σκέψεις.
Την χαρακτηρίζει το ύψος και η σταθερότητα.
Επιβίωση και σκοπιμότητα.
ΟΛΑ βγάζουν νόημα τελικά.
ΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟ.
(Και για να διευκρινίσω η υπομονή είναι ένα είδος κάκτου που ζει επάνω σε δέντρα).
— (ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ)Σε μια κλεψύδρα εύθραυστη από γυαλί είσαι ασφυκτικά κλεισμένη.
Να μη χαθεί ούτε ένας κόκκος όνειρα από τα βάθη της ψυχής σου αγαπημένη.
Εγκλωβισμένη η σκέψη χωρίς ανάσα ρέει από τη μια φυλακή στην άλλη.
Πόσο θα ήθελαν να φύγουν νύχτα να χαθούν Ανέμελα οι κόκκοι να ταξιδέψουν στα πέρατα της οικουμένης να βρουν το ταίρι.
Αρκεί να ραγίσει το γυαλί μονάχα μια φοράκι’ όλα θα βρουν τον δρόμο τους.
Βαθιά κρυμμένο στ’ αζήτητα της ψυχής μου.
Εκεί υπάρχεις, καταχωνιασμένο.
Επιλογή δική μου δεσμευμένο.
Εκεί μονάχα ζεις στα έγκατα της λήθης μου.
Χωρίς αλυσίδες. Δική μου η βούληση.
Μακριά από τα κακόβουλα προσωπεία.
Αυτά που έρχονται ντυμένα με το ριχτάρι της ανθρωπιάς με μοναδικό σκοπό την ενοχοποίηση.
Εσύ, μονάχα εσύ προστατευόμενό μου.
Αν χρειαστεί να ξέρεις ετούτο μόνο.
Δε θα σε απογοητεύσω μήτε θα σε προδώσω.
Μαζί θα ταξιδέψουμε και στον άλλο κόσμο.
Αχ εσύ δικό μου.
Εσύ μονάκριβό μου.
Θα είσαι για πάντα το μικρό το μυστικό μου.
Παρηγοριά μου εσύ.
Βάλσαμο της ψυχής μου.
Βροχή να γίνεις να μου ξεπλύνεις τον καημό πού κρύβεται στα δάκρυα.
Αέρας τόσο δυνατός για να μου γδάρει την καρδιά σημάδι να μ’ αφήσει να μην ξεχνώ.
Θάρρος να βρω τη δύναμη κοντά σου να γυρίσω.
Ελπίδα για μια χαραμάδα αισιοδοξίας στα σκοτάδια μου.
Παρηγοριά και λύτρωση.
Και το κλειδί αυτής;
Ένα και μοναδικό χωρίς καλούπι.
Εσύ και μόνο εσύ.
Και η φύλαξή σου;
Τιμή μου.
Γέννημα θρέμμα των λυγμών εσύ αναστεναγμέ μου.
Που δεν έχεις να ζηλέψεις τίποτα από την αδελφή σου την τελευταία πνοή στο τέρμα της ζωής σου.
Μια νότα ανακούφισης θαρρώ.
Πνιγμένος στ’ αναφιλητά ολάκερος.
Που ότι σε βαραίνει δεν προδίδεις μήτε με λόγια το ορίζεις.
Όσο όμως κι αν προσπαθείς κρυφό να το κρατήσεις το βάρος της ψυχής διέξοδο θα βρει να ξαλαφρώσεις λίγο.
Από τη φύση σου αυθόρμητος χωρίς πολλά πολλά και αν μη τι άλλο αληθινός.
Αχ εσύ.
Εσύ αναστεναγμέ μου.
Θρήνος απόκοσμος η σιωπή σαν λάβει χώρα η θλίψη, και σου μολύνει την ψυχή.
Θέλει κάτι να σου πει μα δεν μπορεί.
Βαρύ το μνήμα που την πλακώνει.
Ενα απέραντο σκοτάδι η στεναχώρια, μια φυλακή να σου θυμίζει το όριο.
Εκεί να βρεις τη δύναμη να αντέξεις, να δραπετεύσεις απ’ τον πνιγμό.
Με μια ανάσα απ’ τον βυθό, το φως να αντικρίσεις, να ταΐσεις την ψυχή σου με μία δόση ελπίδας ικανή να βρει το θάρρος τους φόβους να δαμάσει.
Και άστην να βρει τον δρόμο της.
Μονάχα να ουρλιάξει.
Κεχριμπαρένιο μου κορμί, του ήλιου δημιουργία.
Σαν με κοιτάς, αιχμάλωτο με σέρνεις με τα δεσμά του έρωτα σε ένα ταξίδι μαγικό.
Θα έλεγε κανείς δουλειά της Αφροδίτης.
Ματιά μισόγυμνη, αλήτικη περπατημένη στ’ αμαρτωλά σοκάκια της οδού πλάνης και ηδονής.
Με ένα χαμόγελο μισό στα όρια της αποπλάνησης.
Και το νεύμα;
Τα τρυφερά σου χείλη τα παιχνιδιάρικα.
Που δεν σταματούν να ερωτοτροπούν με κάθε ευκαιρία.
Αχ αυτά τα χείλη.
Αυτά. Της έλξης θέλγητρα.
Σαν κόρη οφθαλμού να σε προσέχω θέλω.
Να μου μιλάς να μην ξεχνάς τι σε αγριεύει φως μου.
Να είμαι εκεί αν χρειαστείς κουράγιο να σου δώσω.
Τις φλέβες μου να κόψω με αίμα να ταΐσω τους δαίμονές σου, να μην σε βασανίζουν.
Να πάρω πάνω μου τι σε βαραίνει να γίνει δικό μου κτήμα.
Φύλακας άγγελός σου κάθε ώρα, κάθε στιγμή.
Μη φοβηθείς σαν αντικρίσεις τα μαύρα μου φτερά.
Δεν είμαι άγιος.
Το μόνο που σου ζητώ;
Να μου μιλάς.
Και η ανταμοιβή μου;
Ένα χαμόγελό σου.
Ενα χαμόγελο για να ταΐσω και γώ την δική μου ψυχή να αντέξει.
Γλυκιά μου εσύ παραδεισένια.
Δυο μάτια σμιλεμένο από θεό χαράκτη που εύκολα μπορούν να συγκριθούν με το πρώτο φως μιας ανοιξιάτικης μέρας.
Μια ομορφιά που στα δικά μου μάτια φαντάζει όαση στη μέση του πουθενά.
Με ένα βάδισμα τόσο θηλυκό και αέρινο λες και χορεύεις με τα στοιχειά της φύσης.
Μ’ ένα στόμα που μου μιλάει και χάνω το μυαλό μου.
Και η μυρωδιά που άφησες επάνω μου;
Είναι αυτή που με τρελαίνει, και με ταξιδεύει σε πελάγη ηδονής και ακολασίας.
Θα τολμήσω να σε συγκρίνω με τον παράδεισο καλή μου.
Πλήθος λαών προσκυνημένοι στα θέατρα του παραλόγου.
Αυτοσκοπός το αφήγημα της λίθινης εποχής.
Και το σενάριο καλογραμμένο.Με σιγουριά δοκιμασμένο.
Άνθρωποι σκιές (θα τους χαρακτήριζες) αδίστακτοι, δίχως συναισθήματα να αγορεύουν το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνεις στην σύντομη ζωή σου.
Λαοί ποτισμένοι με κάθε λογής ουσίες.
Για να μην νιώθεις, να μη ζεις.
Δούλο σε παροικία με ακριβό ενοίκιο και ανώνυμο ιδιοκτήτη.Σκλάβο από τα περασμένα.
Μονάχο και ένοχο κάθε φορά που πρέπει να πάρεις αποφάσεις.
Ενα θέατρο με ακριβό εισιτήριο και υποχρεωμένος να το παρακολουθείς πολλές φορές έως το τέλος της μονάκριβης ζωή σου.
Στο ίδιο έργο θεατές για μια γενιά ακόμη.
Το θέατρο του παραλόγου.
Φαντάσου όνειρα.
Να τρεμοπαίζουν στο μυαλό χωρίς να ξαποσταίνουν μία στάλα.
Όνειρα παιχνιδιάρικα στο χείλος του γκρεμού.Χωρίς καμιά διάθεση ωριμότητας και συνεργασίας.
Όνειρα φαντάσματα που στο πέρασμά τους μόνο αποκαΐδια διάσπαρτα, ενοχικά, και μυστικά μισόλογα σου αφήνουν.
Ναι.Φαντάσματα.
Διαταραγμένα με αυτοσκοπό την πλήρη αποδόμηση της πραγματικότητας.Μια δοκιμασία όμως απολύτως απαραίτητη.
Γέννημα θρέμμα του νου και της αχαλίνωτης φαντασίας.
Μην τα φοβάσαι.
Έρχονται να μας θυμίσουν ότι είμαστε ζωντανοί.Έχουν και αυτά το δικό τους λόγο να υπάρχουν.
Σε προετοιμάζουν για τις μεγάλες μάχες της ζωής σου.
Ένα ποτήρι δάκρυααπ' το δικό μου καρτούτσονα σε κεράσω για να πιειςνα νιώσεις τι περνάω
Ένα φεγγάρι δρόμο να διαβείςμε τα δικό μου μέτρονα ξέρεις πόσο σε πονώκαι πόσο σ' αγαπάω
Ένα ποτήρι δάκρυαμονάχα να κεράσωαπ' τον δικό μου τον καημόνα 'ρθεις να σ' αγκαλιάσω.
Ένα ποτήρι δάκρυα να πιείςστο χρόνο θα γυρίσειςαυτά που πρόκειται να δεις
αρκούν για να μεθύσεις
Πνίγομαι
Είπα να βρω ένα τόπο ν' αγαπώμα τίποτα.
Είπα να βρω ένα τόπο για να ζωμα τίποτα.
Είπα να βάλω στην άκρη τον θυμόμα τίποτα.
Είπα να βρω μια πηγή να δροσιστώμα τίποτα.
Είπα πως είναι η ώρα να χαθώνα δώσω χώρο να εξαφανιστώέχει η ψυχή μου ένα κενόέρμαιο πλέον στην τύχη θα σταθώ.
Εγκλωβισμένος στο γκρεμόΈνα κουφάρι στον βυθόήρθε η ώρα να κριθώ
στο μετεριζι να αφεθώ.
Σαν αργοσβήνει ένα χαμόγελοκάτι κακό θα το 'βρει.
Σαν τρεμοπαίζει μια ματιάχαθήκαν οι εικόνες.
Σαν ξεθωριάσει η γραφήμάταια κρατιέται και η ψυχή.Δεν έχει λόγο για να ζει.
Σε γαληνεύει η ερημιά,και η ομορφιά της δύσης;έχει ματώσει η καρδιάμην περιμένεις να στραγγίξει.
Ένα μονάχα χέρι καρτερείς,να σε τραβήξει,να μην χαθείς για πάντα.
Απλά να το ζητήσεις.
Μια ψυχή αιχμάλωτη σε μια ζωήπου δεν σου ανοίκει.
Μοιραία η πορεία στης μοναξιάς το μονοπάτι.Ελπίδες και όνειρα χωρίς αντίκρισμα.Ανεμομαζώματα ανεμοσκορπίσματα.Ενα λιβάδι άχυρα στη μετανάστευσή τους.
Στο άκληρο ταξίδι της ζωής σου μόνος θα ξεκινήσεις και θα τελειώσεις μόνος.
Έρμαιο των παθών σε ένα νησί ναυαγισμένος με μια πυξίδα αποπροσανατολισμού.
Δώρο του Μώμου.
Δεν έζησα, δεν είδα.Δεν σε χόρτασα ζωή μου.
Όσο μπορεί να αντικρίσει μια ματιά στο πέλαγος.Τόσο ήταν.
Μέχρι που το βλέμμα μου άγγιξε τα όρια της φαντασίας και του ρομαντισμού.Είδα ομορφιά ασύλληπτη.Ενα κόσμο μαγικό, συναρπαστικό θα έλεγα.Που το συναίσθημα είναι προτεραιότητα.Ευφάνταστος και γώ (κατά βάθος), δεθήκαμε.
Η έλξη ήταν μοναδική.Αναρωτιέμαι κάποιες φορές.«το περίμενες;»
Δεν ξέρω τι να πω.Το μόνο που ξέρω είναι ένα.
Άξιζε τον κόπο.
Σκέφτηκα απόψε να βρεθώ κοντά σου.Μουσαφίρης στα όνειρά σου.
Με κάποιον τρόπο αλλιώτικοσαν έρθει στο κατώφλι μουο ύπνος, ο γιός της νύχτας.
Να πετάξω αγκαλιά με τα αερικά,στων ρεματιών τα μονοπάτια,υπό το φως του φεγγαριούσε άγνωστα, γνωστά σοκάκια.
Κοντά σου να με φέρουνε.Εκεί στο κατώφλι του σπιτιού σου.
Να νιώσω το πρώτο ηδονικό σκίρτημααπό τον μπαξέ σου.
Εγώ, εσύ και το φεγγάρι μάρτυραςπου με περίσσιο ζήλο ήδη βάλθηκε μες' στο μυαλό μου,να διαγράψει τις όμορφες καμπύλεςκαι πτυχές του ζηλευτού κορμιού σου.
Μια ανάσα μας χωρίζει.Ήδη γεύομαι τον ιδρώτα του κορμιού σου.Το άρωμά σου, σαγηνευτικό.
Η ανάσα σου δροσερή, σαν μια κρυοπηγή,απο τα σπάργανα των Ιμαλαΐων.
Τα χείλη σου ιδανικά πλασμένα για το τέλειο φιλί.Μια αγκαλιά και τι στον κόσμο.
Μονάχα αυτό να ονειρευτώ αερικά μουσαν βρεθώ στην αγκαλιά του Μορφέα.
Μονάχα αυτό.
Νύχτα όμορφη και φεγγαρολουσμένη.Μόνο κοντά σου νιώθω ασφαλής.
Κομμένη και ραμμένη στο μέτρο το δικό μου.Φίλη μου από τα γεννοφάσκια μου.
Κρατάς όλα τα μυστικά του κόσμου σε θυρίδες,που μόνο εσύ γνωρίζεις.Μακριά από αυτιά περίεργα και βλέμματα κακόβουλα.
Ένας περίπατος μαζί σου με κάνει να μην θέλω να ξημερώσει.
Να ξαπλώσω μαζί σου στο φρεσκοκομμένο χόρτο με φόντο το φεγγάρι.
Ν' αρχίσω να σου μιλώ για κείνη, μετρώντας τ' άστρα μέχρι να έρθει η αυγή και να αποχωριστούμε.
Θα ήθελα απόψε ένα φιλί.Ένα φιλί.Μονάχα ένα.Στο γιόμα του φεγγαριού.
Μια αγκαλιά απ' αυτές, τις ντόμπρες,που η μία καρδιά αφουγκράζεται την άλλη, και χτυπάνε σαν μία.
Να μην ανταλλάξουμε καμιά κουβέντα.Ν' αφήσουμε τα βλέμματα να μιλήσουν με το δικό τους τρόπο.
Και μ' ενα χαμόγελο αγνό, για καληνύχτα.
Αν δεν είναι αυτό αγάπη, έχω αποτύχει.
Σε ένα ταξίδι ζωής βάλθηκα,να βρω της νιότης την πηγή και κάθε λογιών καλούδια.
Ξεσήκωσα θάλασσες βουνάτον κόσμο όλον να ρωτώμήπως και ξέρουν κάτι να μου πουν.
Ένα αδιάκοπο κυνήγι μαγισσών σε μονοπάτια, που μόνο σε λαβύρινθους παραπέμπουν.
Μια ζωή ανούσια, χωρίς ίχνος αλήθειας.Μες στην αυταπάτη και τη μισαλλοδοξία.
Μικρή η ζωή, μικρός και ο κόσμος.Δεν αξίζει.
Άδραξε τις στιγμές που σου δίδονται,και εκεί μέσα θα βρεις χαρές, μικρές και μεγάλες.
Και αν είσαι τυχερός και συναντήσεις την αγάπη, μην την αφήσεις.Κράτα τη σφιχτά.
Εκεί η νιότη, εκεί και τα καλούδια.
Μια βροχή.Τι θαύμα!
Την πιο κατάλληλη στιγμή,να κρύψει τα δάκρυά μου.Και με τους κεραυνούς, να μην αφήσει να ακουστούν τ' αναφιλητά μου.
Τι αναπάντεχη χαρά κι' αυτή μέσα στην λύπη.Να μη με δει και μαραθεί…
Μα η θλίψη δεν κιοτεύει.
Μένει να σου θυμίζει πως και αυτή ενώνει τους ανθρώπους.
Μονάχος.Ευλογία η κατάρα;
Δικαιολογίες πολλές θα ακούσεις.Απογοήτευση.Αυτή είναι η αιτία.
Μια ψυχή περιπλανώμενη και ένα κορμί αδιάφορο.
Σωστό αγρίμι.
Στον άνεμο:Ενα φτερό λαβωμένο.Ένα φύλλο θλιμμένο, άχρωμο, από ξεριζωμό.Ένα μαντήλι βουτηγμένο σε χίλια βάσανα.Μία παλιά φωτογραφία ξεθωριασμένη.Ένα γράμμα ποτισμένο με δάκρυα.Ένα κομμάτι από ρούχο αιματοβαμμένο.
Κάθε ένα από αυτά, κρύβουν μέσα τους μια ιστορία.Μόνο ο άνεμος γνωρίζει από πού προέρχονται.
Εμείς απλά, τα προσπερνάμε.
Πεντάμορφη «πεντάφυλλη» Μαργαρίτα.
Πόσες αγάπες μοίρασεςκαι πόσες τις χρωστούσες.
Στολίδι των όμορφων μαλλιώνΤης νιότης και των κοριτσιών.
Ποιος δεν σε μάδησε και δυο και τρεις φορές μαζί μέχρι να μαρτυρήσεις το ζητούμενο.
Ενα υγρό μονοπάτι χωρίς επιστροφή.Μονόδρομος.
Αναβλύζει από τα σωθικά της γηραιάς μάνας γης με απώτερο σκοπό να ξεδιψάσει ψυχές και ζωές.
Μια μοιραία ομορφιά από αυτές που λες να δοκιμάσω αυτό το ταξίδι και ας «χαθώ».Μια μετάβαση από το γνωστό στο άγνωστο.Ενα πορθμείο που δεν θα λογομαχούσες ποτέ για την σειρά.Μια πρόκληση για τους αθεράπευτους κυνηγούς της περιπέτειας και λάτρεις του μεταφυσικού.Ένας γαλήνιος τόπος ανά ψύξεως και θαλπωρής για τους βασανισμένους.
Και για τους αθεράπευτα ρομαντικούς, που βλέπουν με τα μάτια της καρδιάς;
Μια απαράμιλλη ομορφιά.Ένα κάλλος απερίγραπτο.Και πόσο ποιητικό.
Η λαχτάρα του γλυκόπιοτου ύδατος να ενωθεί με την αδελφή ψυχή του.Και μια αδελφή ψυχή να περιμένει με ανυπομονησία να πάρει στην αγκαλιά της, λίγη δροσιά που τόσο επιθυμεί.
Μια ένωση τόσο ζηλευτή και ένας έρωτας παντοτινός.
Σε ποια πελάγη αρμενίζειςκαι την ζωή σου καθορίζεις;Που ταξιδεύεις και γαληνεύει ο νους σου;Σε ποιο γιαλό ξαποσταίνει η ματιά σου;
Ρωτάω πολλά ε;Εντάξει λοιπόν.Ραντεβού το σούρουπο να αντικρίσουμε μαζί το ηλιοβασίλεμα κυρά μου όμορφη.Θα είμαι εκεί.Στο υπόσχομαι.
Να ανοίξουμε πανιά να αρμενίσουμε μαζί.Μια πορεία χαραγμένη στης θάλασσας το κύμα.
Ένα ταξίδι μαγικό με βάρκα την ελπίδα.
Αυτά τα μάτια σουΜε κάνουν και ματώνωΣαν με κοιτούν με δάκρυα λουσμένα απ' τον πόνο.
Δύο άστρα φωτεινά.Εκεί οι θάλασσες εκεί και τα βουνά.Όλος ο κόσμος.
Αυτά τα μάτια ερωτεύτηκα.
Δυο λιμανάκια που για χάρη τους δεν θα ξαναμπαρκάριζα ποτέ.
Μια Κυριακή γεννήθηκαμια Κυριακή θα φύγω.
Ήτανε δέκα το πρωίστον κόσμο όταν ήρθα.Χαρά θεού η μέρα αυτή.Χαρά θεούκαι όταν σε πρωτοείδα.
Με δάκρυα έρχεσαι στη γηΜε δάκρυα θα φύγειςΚανείς δεν θέλει να χαθείμήτε μονάχος σου να μείνεις.
Μια Κυριακήκοντή γιορτή.Μια Κυριακήγια μια ζωή.Ζωή αγαπημένη.
Μια Κυριακή γεννήθηκαΜια Κυριακή θα φύγω.
Πως να ξεχάσω πως.Τα δύο γλυκά σου μάτια.που με κοιτούσαν με καημό.Και γώ;Χίλια κομμάτια.
Πώς να ξεχάσω πως…
Τα όνειρα που έκανα μαζί σου;Τις όμορφες στιγμές που πέρασα κοντά σου.Και το χαμόγελό σου;Το γέλιο σου;Κάθε φορά που σε σκέφτομαι, αντηχεί στ' αυτιά μου.Και είναι τόσο όμορφο το συναίσθημα αυτό.Μη μου το πάρεις νου μου!
Πως να ξεχάσω…
Πώς;
Ξυπνάω και αντικρίζω από το παράθυρο τον συννεφιασμένο μισογάλανο ουρανό.
Πόσο μου κάνει εντύπωση ένα.Μου μοιάζει με καράβι με κάτι τεράστια πανιά!
Να και ένα ακόμη.Μα αυτό θε μου μοιάζει με καρδιά!Τι όμορφες εικόνες!
Στάσου καπετάνιε να πάρεις και την ψυχή μου,να ταξιδέψουμε μαζί στο σύμπαν με όρτσα τα πανιά και με έναν γλυκό ούριο άνεμο για σταθερή πορεία.
Και κει στην πρώτη στάση, στον όρμο της καρδιάς μου, να πάρουμε μαζί τα όνειρά μου και την καλή μου.
Και την καλή μου καπετάνιε μουγιατί χωρίς αυτήδεν έχει νόημα το ταξίδι ❤️
Ένα φιλί αδιάβαστοΈνα φιλί απρόσμενο
Μια ανάμνηση γλυκιάΤων παιδικών μου χρόνων
Θυμάμαι εσένα, την μυρτιάκαι το χαμόγελό σου.
Και γώ να στέκομαι εκείεκεί στην πόρτα της αυλήςνα σε κοιτώ με θαυμασμόκαι με το βλέμμα της ντροπής.
Ένα φιλί μέρα γιορτήςΤροφή για σκέψη εφ’ όρου ζωής.
Ένα φιλί απρόσμενοΈνα φιλί παντοτινό
Δεν σε εγκατέλειψε η μνήμη μου ποτέ.Ενα αθώο φιλί έγινε η αιτία να σ’ αγαπώ για πάντα.
Και αν σε ξανάβλεπα ποτέπάλι το ίδιο βλέμμα θα είχα.Αγνό και αληθινό.
Οπως σου πρέπει μικρή μου δεσποσύνη.
«Με μια αιώρα να σμίξω δυο βουνά.Ανατολή και δύση.
Μία ο ήλιος να σταθείκαι μία το φεγγάρι.
Να τους μιλώ για σένανεμέχρι να ξαποστάσουν.
Και όταν σε βλέπουν να περνάςνα σου χαμογελάνε.Και ότι τους λέω μάτια μουνα σου το μολογάνε.»
«Μια χαραυγήμε προσμονή στο λόφο της φωτιάς.Παρέα με τους λύκους.Εκεί θα περιμένω.
Σωστό αγρίμι χορεύοντας με την αγέλη.Ουρλιάζοντας στο σεληνόφως για το χαμένο ταίρι.
Μοναχικός και λαβωμένοςχωρίς ψυχή.Με το βλέμμα καρφωμένοστον κάμπο της ελπίδας.
Εκεί θα περιμένω μέχρι τα βλέφαρα να ρίξουνε αυλαία.»
«Όμορφημε δύο υπέροχα μάτιασαν μαργαριτάρια.Μοναδικά και ανεκτίμητα.
Δύο μάτια κάστανα, ψημέναστην ποιο περίτεχνη φωτιάαπό τον θεό του έρωτα σμιλευμένα.
Δύο μάτια που τα ζηλεύουν τ' άστρα,η θάλασσα, τ' αλάτι.
Δύο μάτια, που όταν σε κοιτάζουνχάνεις τον ειρμό της σκέψης σου.
Δυο χείλη κόκκινα.Δυο χείλη διψασμένα.Δυο χείλη ερωτεύσιμα.Του φιλιού ο πόθος.
Ένας λαιμός, που περιμένειμε ανυπομονησία να του ψιθυρίσειςκάποιο μυστικό και να τον παρασύρειςστα ποιο ένοχα ερωτικά σκιρτήματα,χαϊδεύοντας και φιλώντας ταυτόχρονατους αγαλματένιους ώμους.
Δύο στήθη που αν τ' αγγίξειςξεχνάς το μέρος της καρδιάς.
Ένα κορμί με ατέλειωτεςκαμπύλες άξιο εξερεύνησηςκαι ερωτικής περιπλάνησης.
Και το νεύμα σου όμορφη,ένα λάγνο μισό χαμόγελοσυνοδευμένο με ένα απαλόδάγκωμα των χειλιών.»❤️
«Δεν δίστασα ποτέσυγνώμη να ζητήσωΔεν κιότεψα ποτέτο χάρο ν' αντικρίσω.
Ούτε ποτέ φοβήθηκανα ζήσω με τους φόβουςνα τους παλέψω όσο μπορώκαι κάποιους να νικήσω.
Ένα μονάχα δεν μπορώνα μη σου πω το σ' αγαπώΜια καληνύχτα να περνώΜια καλημέρα σαν γυρνώκαι να σου πω μου λείπεις.
Αν θα σε χάσω θα πνιγώμέσα σε όνειρο νωπόαπό τα δάκρυά μου.
Αν θα σε χάσω θα χαθώμέσα σε ύπνο λαγαρόαπ' τα αναφιλητά μου.
Μονάχα να με κάψουνεΝα ταξιδεύω στα βουνάΝα έχω φίλους τα πουλιάνα τους ζητάω μια αγκαλιάΚαι να ουρλιάζω.
Να σου φωνάζω σ' αγαπώνα σε γυρεύω στο θεόκαι να γυρίζω πάλι εκείστις λησμονιάς την φυλακήκαι να κουρνιάζω.
Βγήκα σεργιάνιγυρεύοντας τα ποιο όμορφα μάτια.Κάθισα σε ένα παγκάκι και βάλθηκα να κοιτώμε περίσσιο ζήλο αλλά και με μια μικρή δόση αδιακρισίας.
Είδα ομορφιές.Χρώματα απίστευτα.Έργα τέχνης θα έλεγε κάποιος.
Αλλά τίποτα.
Σε όλη μου τη ζωή τελικά μόνο τα δικά σου έχουν χαραχτεί στην μνήμη μου.Τα ποιο όμορφα που έχω δει ποτέ.
Σ' αυτά τα μάτια ταξίδεψαν τα όνειρά μου.Αυτό το βλέμμα ερωτεύτηκα.
Και αυτά τα μάτια δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.
«Τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής. Αυτός που θα τα διαβάσει είναι και ο ιδανικός».
«Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες
που νιώθουν μειονεκτικά, ζουν με την ανασφάλεια
και με την σκέψη ότι
δεν είναι επιθυμητές.»
— (Χ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ)«Ένα δάκρυ πόσα συναισθήματα μπορεί να κρύψει…Ένας στίχος τι νόημα μπορεί να βγάλει…Μια μελωδία πως μπορεί να μας συναρπάσει.
Μια σύνθεση μοναδικήασύλληπτου μεγέθους.Ένα Ηχόχρωμα απεριόριστου κάλλους.
Ικανά να σου χαϊδέψουν την σκέψη,να σου μαγνητίσουν το βλέμμα,και μέσα σε ένα πολυταξιδεμένοόνειρο στην χώρα της μουσικής μαγείας,να γίνεις και συ επιβάτης για πρώτη φορά στην ζωή σου.»
Όρια στην ζωή και στην ψυχήδεν επιβάλλεις.Το σ' αγαπώ με το εγώ δεν κούρνιασε ποτέ στην ίδια στέγη.
Μάθε ν' ακούς.Κι' αν γίνεις βάρος φύγε.Τι περιμένεις;
Μάθε ν' ακούς.Αν είσαι η αιτία που αργοσβήνει ένα χαμόγελοκαι υποφέρει μια ψυχή φύγε μακριά.Φύγε χωρίς εισιτήριο επιστροφής.
Μάθε ν' ακούς το σ' αγαπώ.Γιατί το σ' αγαπώ θα σου μιλήσει στην καρδιά.Και η καρδιά δεν σου χαρίζεται.
Μάθε ν' ακούς λοιπόν.
Ένα δέντρο στολισμένομε κάθε λογής πουλιάΕνα βλέφαρο πεσμένομε σκέψεις φευγαλέες
Μια θάλασσα βεντάλιατου ναυτικού ο κόσμοςΈνα αγιορείτικο κρασίΕνός καημού ο πόνος.
Ένα φεγγάρι ολόγιομοτου έρωτα η βόλτα.Μια ηλιαχτίδα στη βροχήελπίδα για το μέλλον.
Όμορφες σκέψειςμου τριβελίζουν το μυαλόκαι δεν περνάει μια στιγμήστο νου να μη σε βάλω.
Δύο μάτια όμορφακαι μια καρδιά χρυσάφι.δύο χείλη τρυφεράκαι μια ψυχή διαμάντι ❤️
Αν ήξερες τι σκέφτομαικαι τι ονειρεύομαι.
Αν ήξερες τι νιώθωκαι τι αισθάνομαι.
Αν ήξερες πόσο σ' αγαπώκαι πόσο σε θέλω.
Αν ήξερες πόσο μου λείπειςΚαι πόσο σε χαίρομαι.
Αν ήξερες μέχρι που θα έφταναγια σένα.
Αν ήξερες μονάχααν ήξερες.
(Αφιερωμένο σ' αυτούς τους ανθρώπους που δεν μπόρεσαν
να δείξουν ποτέ τα πραγματικά τους αισθήματα.
Πόσο άδικο και πόσο λυπηρό.)❤️
— (Χ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ)Μακάρι να μπορούσαμια διαδρομήανάμεσα απο τ' αστέριανα χαράξω.
Μια διαδρομή μοναδικήμαζί σου να πετάξω.
Μια βόλτα στο φεγγάριμε οδηγό τον έρωτακαι θέα τ' ακρογιάλι.
Μια βόλτα να δεις από ψηλάπως παίζει η πανσέληνοςμε την φουσκοθαλασσιά.
Να δεις πως λαμπιρίζουν τ' άστραη Πούλια ο Αυγερινόςκαι τα δικά σου μάτια. ❤️
Μια βόλτα μόνο.
Stella Maris
(ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ)
Παναγιά μου εσύ.Όμορφη ψυχή.καλή μου μάνα.Αγνή κυρά μου.
Αστέρι λαμπερό της θάλασσας καμάρι.Εσύ μας οδηγείς σε δάκρινο ποτάμι.
Λουλούδια και ασημόχορτοστρωμένα να περάσειςσε μονοπάτια δύσβαταΤον κόσμο μου ν' αλλάξεις.
Θλίψη και σιωπήγνώση και θαλπωρή εδείδαξες.Θεοτόκε εσύ που κυοφόρησες τον λόγο.
Σε προσκυνώ με σεβασμό και δέος.
Φύλαξέ μας, συγχώρεσέ μας.
«Στην καθολική εκκλησία -STELLA MARΙΣ- σημαίνει το αστέρι της θάλασσας. Αναφέρεται στην Παναγία. Λατινική ορολογία.»
— (Χ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ)Τα λάθη ψάχνωΤα πάθη βλέπω
Κάθε φορά που η νύχτα πέφτεικαι απλώνεται έρχεται να μου θυμίσειτους λίθους της ψυχής μου.Και αυτό με βαραίνει αφάνταστα.
Κοιτώ τις σκιές υπό το σεληνόφωςνα αλλάζουν σχήματα κάθε φορά που δέρνονται τα κλωνάρια των δέντρων με το δροσερό βοριαδάκι.
Βλέπω ότι θέλει το υποσυνείδητό μου.Και πιστέψτε με.Δεν αδιαφορεί καθόλου.Με περίσσιο ζήλο βάλλεται και μεθοδεύεται απροκάλυπτα τι το συμφέρει πιο πολύ.
Σκιές παρωδίας σε θέατρο βασισμένο σε μονόλογο.
Έτσι με βρίσκει το ξημέρωμα στην μοιρασιάτης βάρδιας χωρίς απάντηση για ακόμη μιαφορά.
Δεν αλλάζει τίποτα.
Το μόνο που μου έχει μείνει σαν εικόνα στο μυαλό μου είναι μια πράσινη κουκκίδα για να μου θυμίζει ότι αξίζει να προσπαθήσω για άλλη μια φορά.
Δύο στάλες αιχμάλωτεςστην άκρη των βλεφάρων.
Δεν λένε τα μάτια μου να τις αποχωριστούν.Ίσως επειδή είναι και τα λιγοστά δάκρυα που μου απομένουν.
Εσύ ουρανέ μου γιατί κλαις για μένα;Δεν στέρεψα.Να!κοίτα πως δακρύζει η ψυχή μου.Και η καρδιά μου.Να!Και αυτή.
Μόνο που αντί για δάκρυα στάζει αίμαΟυρανέ μου.Να!
Και αν δεν μπορείς ας είναι.Επτά λεπτά μονάχα να μου δώσεις.Τα χρειάζομαι.
Ξέρεις…
Ένα λουλούδι ζηλευτό μην το κόψειςπριν προλάβειτον ήλιο να αγγίξει.
Άστο να χαρείάστο να ζήσει.
Μια προσφορά ανεκτίμητηγια τα δικά μου μάτια.
Κορμοστασιές αγέρωχεςστην ομορφιά ταγμένα.Δεν σου ζητάνε κάτιμόνο να τα προσέξεις.
Εσένα περιμένουνενα τα γλυκοκοιτάξεις.Μόνο να δώσουνε μπορούνΑυτό μονάχα ξέρουν.
Ξέρουν τυφλά να αγαπούνκαι πόσο λίγο ζουν.Αν ήξεραν θεέ μου.
Από το κάδρο της χαράςμην αφαιρείς την νιότηαγάπη και έρωτας μαζίγια μια ελπίδα ζούνε
Μια γυάλα φυλακήτα μάτια θα κοιτάζουνκαι μια ψυχή θα πνίγεταισε δάκρυα χωνεμένα.
Μη στερείς την ομορφιάκαι μην την καπηλεύεσαιΟύτε την αθωότητανα την εκμεταλλεύεσαι
Να αγαπάςνα εκτιμάςκαι αν δεν μπορείς, απλά να σέβεσαι.
Μια πόρτα αντίκρισαστο ζενίθ της νεανικής μου τρέλας, απερίσκεπτος, και με περίσσια αλαζονεία άνοιξα να δω τι κρύβει.
Ο Αίολος ήταν αδυσώπητος.Αμείλικτος.Σκορπίσανε τα όνειρά μουσαν τραπουλόχαρτα από τα μανιασμένα αερικά.
Φόβος διάσπαρτοςμε ένα κορμί σημαδεμένο από ριπέςμαστιγωμένο.
Χαραγμένες, (ακόμη νωπές) οι πληγές επάνω μου να μην ξεχνιούνται ποτέ στο πέρασμα του γηραιού χρόνου.
Μου μείνανε μονάχα οι μνήμεςικανές να ξαναχτίσω πάλιαπό την αρχή τα αδιαπραγμάτευτα.
Και σένα Άιολε δε σε μισώ.Σε σέβομαι.Γιατί χωρίς εσένα δεν θα ήξερα πως να παλέψω με τα δεινά απ' τους ασκούς της μοίρας μου.
Λαμόγια με τα λόγιατης άνοιξης απόγεια
Μια παρακμή και μια ακμήστης θάλασσας ανώγεια.
Ανώγεια και κατώγειαμιας γέννας λεβεντομάνας
Όταν αρχίζει ο ζουρνάςη μπαλωθιά φουντώνειμήτε ρωτάς μήτε μιλάςμήτε ρωμιός ζυγώνει.
Αυτοί λαλούν αυτοί μιλούνκαι ο καφές οδεύειμια πικρός μια γλυκόςτον ουρανό γυρεύει.
Αντικριστό πληθωρικότου εριφίου η στράτατο είδος του μοναδικόΚαι ο ουρανός με τ' άστρα.
«Κάθε φορά κοιτάω ψηλάνα δω τον κύκλο των αστεριών.Κάθε φορά κοιτάω ψηλάνα δω τον κήπο των λουλουδιών.
Κάθε φορά κοιτάω ψηλάΧαρά να πάρω σαν πρώτη φορά.Κάθε φορά κοιτάω ψηλάΝα δω το αστέρι μες την νυχτιά.
Είσαι ένα αστέρι φωτεινό του ουρανού καμάρι.Είσαι ένα αστέρι γιορτινό του φεγγαριού βλαστάρι.Είσαι του ήλιου ο καημός και της ψυχής ο πόθος.Είσαι κομμάτι της καρδιάς και ο δικός μου κόσμος.»
«Ηρθε η ώρα πνεύμα μουνα σε λευτερώσω.
Χορτασμένος απ' όλακαι πεινασμένος άστρο μου.
Αγάπη πήρες πιότερηκαι αποστροφή επίσης.
Της καρδιάς της έταξεςκαι αυτή σου τα ζητάει.
Τι κι αν αγαπάςαφού δεν τη φιλεύεις.
Να περιμένω ένα φιλίνα παίρνω συγχαρήκια.
Να στέκομαι στην πορταριάνα ζητιανεύω σύρμα.
Ολονυχτίς να προσκυνώη Μόρα να τραβάει.
Να αναρωτιέται το γιατί.Μα μου είπε, μ' αγαπάει.
Πνεύμα μου μια εξήγησηακόμη πριν το γιόμα.
και ότι είναι να με βρειμε απολογιά θα φύγω.
Δεν με χρειάζεται κανείςμα μήτε η ψυχή δεν θέλει.
να ταξιδέψω στα βουνάστις θάλασσες στο τέλος.
Ήρθε η ώρα πνεύμα μουνα λυτρωθούνε όλοι.
Εγώ να φταίωΕγώ να απο ζητάω.
Μια πόρτα να χτυπώκαι να μου λέει άδειο.
Αν δεν σε θέλει να σε δειΚρυφτό θα παίξεις μόνος.
Μονάχα αν περισσεύειςΓι αυτό και σ' αποφεύγουν.
Πόσο γλυκό και τολμηρόνα στέκει ένας ξεφτίλας.
Και πόση χαρά να παίρνειμε το να αναστενάζει.»
«Αχ να μπορέσω να συρθώνα φτάσω στην γαλήνητην ώρα του αποχωρισμούΑγιά την λεν και εκείνη.
Για μια φορά ακόμη σώμα μουνα βάλεις τα δυνατά σουγιατί ο σκοπός ειν’ ιερόςμε τάμα λογοδοσμένος.
Θα έρθει η ώρα γρήγοραστο λέει ο καημός σουΘα μαραζώσεις θα πονάςτον πηγαιμό γυρεύεις.
Να παραδώσεις την ψυχήστο τόξο της Αγίαςεκεί στην άκρη του ματιούπου τελειώνει ο δρόμος.
Εκεί στην άκρη του θεούπου σταματάει ο χρόνος.
Εκεί που ερωτεύεται η νύχτα με τη μέραμια καληνύχτα ο έρωταςμένα φιλί στο στόμα.
Μια καλημέρα να σου πειη αγάπη πως περνάει.
Μονάχα ένα όνειρονα δω και να κρατήσειένα χαμόγελο γλυκόν’ αφήσει η ψυχή μου.
Να μην με βρούνε το πρωίμες την βαριά την θλίψη.
Ένα χαμόγελο γλυκόγέννημα της χαράς μου.
Αυτό να δειςαυτό και να θυμάσαιπώς ήτανε κάποτε γραφτόγια σένα να πεθάνω.
Εκεί μονάχα εκείστον τόπο που λατρεύωστο περιβόλι της χαράςνα βρίσκομαι κοντά σου.
Για να πετώ ψηλάεκεί να τριγυρνάωνα δίνω λόγο στα πουλιάκαι να σου τραγουδάω
Στο τόξο της ζωής μου.
Εκεί να σε λατρεύω.»
«Αντρίκιο ειναι ο λόγος σουνα τον εβάνεις στέμμα.
Ετσι γεννήθηκε η τιμή χαρά στονπου την έχει.
Η αλήθεια βγαίνει απ’ την ψυχήκαι εκεί πάλι γυρίζει.
-Αφού το επιτρέπεις-
τίμιο θαρρώ πως είναινα το ομολογήσω.
Να μου μηνύσεις αν το θεςο χρόνος δεν κοιμάται.
Αυτό το λέει η λογικήμες το μυαλό γυρίζει.
Κι αν δεν μηνύσεις, δεν μπορείς,πράξη εγώ θα κάνω.
Να καθαρίσει η ψυχήμονάχα να προλάβεις.
Ο κύκλος πρέπει να κλειστείνα αγκαλιαστεί και πάλι.
Κακό θα ρθει,καλό θα ρθειΑυτό θα γίνει πράξη.εσύ μονάχα εσύ μπορείς,εσύ να με προλάβεις.»
Γης και πατρίς ποιας λογικής αφήγημα.Παιδιά μιας άλλης διαλογής στου χρόνου τα αποφθέγματα.
Σε ένα άθροισμα των αιώνων βασιλεύει το μίσος και η βία.Αδίστακτος και αιματηρός ο σκοπός στο όνομα πάντοτε της ειρήνης.
Που μόνο οι αθώες ψυχές μπορούν να το βιώσουν.Τα μάτια των μικρών παιδιών σου λένε την αλήθεια.
Εκεί να σταθείς και μην τα προσπερνάς.Ποτέ δεν ξέρεις.
Πόνος και θλίψη για το προσδόκιμο.Σε ποιο όνομα και σε ποιο βωμό αλήθεια;
Στάσου λιγάκι και στις λέξεις παρατηρητή.
Αυτές οι λέξεις που βγαίνουν δειλά με αναφιλητά από τα τρομαγμένα στόματα, σαν σπαραγμός ψαριών έξω απ’ το νερό στο τέλος της διαδρομής τους.
Λίγες, απλές μα και τόσο σημαντικές για τον βιοπορισμό όλων μας.
«ΠΕΙΝΑΩ» κ’ «ΠΟΝΑΩ».
Το γιατί διαγράφεται στα πρόσωπα αυτών των αθώων μικρών ψυχών (ΟΣΕΣ ΖΗΣΟΥΝ) πιθανότατα και αυριανών μαχητών-συνεχιστών σ’ αυτό το παράλογο σκηνικό.
Συγνώμη.
Διαιώνιση του είδους με σκοπό την μελλοντική ειρήνη.
(ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ).
(ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΛΩΡΙΔΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΛΩΡΙΔΑ ΠΟΥ ΠΝΙΓΕΙ ΚΑΙ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ).
— (ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ)